هَشت حَرفی

چرا باورمان نمیشود که پشت این ال‌سی‌دی‌ها پر از سوء تفاهم است؟ آن از دعواهای وبلاگی که هنوز هم ادامه دارند. آن از فیس‌بوک که لایک و دیسلایکش داستان بود. این از اینستاگرام و تلگرام که پر از بدترین توهین‌ها به همه‌کس و همه‌جاست و منشا دعواهای بزرگ میلیونی و اردوکشی‌های کامنتی(!) و حکایت‌هایی دیگر. هرچه ما پیشرفت میکنیم، بیشتر سرهم داد میزنیم. هرچه از دور، نزدیک میشویم بیشتر خود واقعیمان را نشان میدهیم.

حداقل بیایید حالا که وبلاگ‌نویسی انقدر مهجور مانده از هم دلخور نشوید و نگذارید اندک نفس‌کش‌های این فضا، بروند برای همیشه که مثلا(!) به زندگیشان سر و سامان بدهند. انگار تنها چیزی که سد راهشان شده تا به پای «استیوجابز» و «برایان تریسی» برسند تایپ چهار جمله برای خواننده‌هاست و جواب دادن تعدادی کامنت که خیلی بخواهد این روزها برای پر بازدیدها زیاد باشد پنجاه تاست. زورشان فقط به واژه‌های بیچاره میرسد. یتیمشان میکنند و با «خیلی خوش گذشت، دوستتون دارم، فراموشتون نمیکنم، مخصوصا تو رو فلانی.» به علاوه ی میزان معتنابهی عشوه و ادا میروند و بعد از مدتی برمیگردند که:«هنوزم کسی این جا رو میخونه؟» تو چه؟ هنوز هم آن «فلانی» را به یاد داری؟ این نهایت بی‌لیاقتی آدمی‌ست!

نه تنها خواننده‌هایش که واج واج وبلاگش هم دچار  تضاد میشوند. شاید به یکدیگر میگویند:«مگر ما یتیم نبودیم؟ مگر گوشه‌ای پرتابمان نکرده بود؟ چطور زنده شد؟ چرا اصلا آمد؟ چرا باز داغمان را تازه کرد؟ دشمنیش با ما درمانده‌ها از کجاست؟»

اگر جنبه‌ی نوشتن ندارید، نیایید و ننویسید! هیچکس محتاج واژ‌ه‌هایتان و نوشتنتان نیست که آخرش ناز کنید. این مملکت پر از بهترین نویسنده ها بوده و هست که کتاب هایشان گوشه ای خاک میخورند. وارد زندگی ملت نشوید و بعد بروید که رفته باشید برای خودتان و «مارک زاکربرگ» شدنتان! آدم ها، احساساتشان و نوشته هایشان، بازیچه‌ی شما نیستند.

با هم دعوا نکنید اینجا، لطفا! کسی که یاد گرفته بنویسد اساسا نباید دعوا کند. نباید! او مینویسد. نوشتن را برای توسعه‌ی زندگی آدم‌ها ساختند نه برای حماقت و عقب گردشان.

پ.ن: بی مخاطب بود. هیچکس را چه از الان و چه از قبل‌ترها در ذهن نداشتم. هیچوقت هم یادم نمی آید از رفتن کسی ناراحت شده باشم. در این مواقع حتی برایش کامنت هم نمیگذارم. فقط همه‌ی آنچه بود که باید گفته میشد.

اگر شبی به وانفسا بودن روز بعد فکر کنی، همان وانفسایی که همیشه برای مبالغه میگفتی :«نبودی که ببینی چه وانفسایی بود!»؛ تازه متوجه میشوی چقدر در مورد «وانفسا» گزافه گفته‌ای. چقدر حرمت واژه را نگه نداشته‌ای. کیسه خوابم را کف چادر پهن میکردم و لباس‌هایم را انتهایش میگذاشتم تا بارانشان خشک شود، به این فکر میکردم که چکار میشود کرد؟ نکند بمانیم و دیگر نشود که بگویم تو تمام آن بودی که فکرش را میکردم؟ تو یا شما؟ فرقی هم نمیکرد در آن  شبِ پرستاره‌ی روز وانفسایی که انتظارش را داشتم. میدانی چه میگویم؟ اصلا جان میداد برای اینکه یک تلسکوپ داشتی و تمام ستاره‌ها را از نزدیک میدیدی. ستاره‌ای برای خودت در آسمان داری که نگاهش کنی؟ ناوبر بودن کار خوب مزخرفی ست؛ ولی، خوشم می آید از اسمش، ناوبر!

دنبال ذات‌الکرسی گشتم تا قطبی را پیدا کنم، نشد. دب اکبر را هرچه کردم نتوانستم ببینم. آن هم منی که تا سرم را بالا میکردم از بین ابر ها صور فلکی را پیدا میکردم و با سر انگشتم برای بقیه میکشیدمشان. دب اصغر ولی تابلوترین صورت فلکی ست که به همه چشمک میزند. دیدمش... سخت دیدمش.  دنبالش را گرفتم و ستاره ی قطبی را دیدم. درست آمده ایم. حداقل گم نشده ایم. کارم بد نبوده. کمی مطمئن شدم هنوز مغزم کار میکند و بعد با قطب نما هم نتیجه ی ساده ترین کاری که حالا نشدنی ترین بود را چک کردم. شمال همانجاست که خزر دارد که دوستش داری. که مجوش میشوی. که امانت میدهد. که امانت دارش میشوی و آن عکس جلوی چشمانم... همین نزدیکی ها بود که گفته بودی آن عکس میخواست نشانت دهد  چطور دریا به سوی خودش میکشاندت. چقدر آن عکس خوب است که قبل اینکه خودت بگویی، فهمیدم.

چشمانم از پشت عینک دقیقه ها به عقربه ای خیره بود که شمال را نشان میداد. 

هر دو پایم کامل در برف بود. اصل کی پوتین هایم را در آوردم؟

 در آن ارتفاع اگر کمی به خودم مسلط نمیشدم فقط جان خودم به خطر نمی افتاد. کوهستان وحشی‌ست. جاندار و بی‌جان سرش نمیشود. اگر در حال خودم بودم سوزش برف امانم را میبرید؛ ولی، حسش نمیکردم. به خودم مسلط نبودم. آنقدر نبودم که پوتین‌هایم هم نخواستند باشند. آخر پوتین‌ها منطقی‌ترین ابزارم هستند و سرسخت ترینشان و مسلط ترینشان. مسلط نبودم...

عمیق ترین نفس های عمرم را کشیدم...

میدانی؟ بعد از چند نفس عمیق ذهن پرواز میکند. فکرت دست خودت نیست و هرکاری بخواهد میکند. اصلا ارسطو هم با اینکه کاشف «منطق» است این را میپذیرد. فکر دست من نیست، میرود... هرجاکه بخواهد و هروقت که دوست داشته باشد. در دلِ آن صخره‌های بزرگ پوشیده از برف و یخ، هیچگاه  مسئله این نبود که ترسیده باشم، یا نا امید باشم یا اصلا نمیدانستم و یک درصد هم احتمالش را نمیدادم نگرانم شوی که اضطرابم بیشتر شود که چه غلطی کرده‌ام باز. هیچ چیز آزارم نمیداد و از همیشه به مرگ نزدیک‌تر بودم. این جراتم را بیشتر میکرد. بال و پر ذهنم را قوی‌تر میکرد. 

نفهمیدم.

هنوز هم نفهمیده‌ام که چقدر گذشت که به خودم آمدم. انگار فکر میکردم همه‌اش را. به اینکه آن همه سادگی‌هایت، مهربانی‌هایت، وفاداری‌هایت... چگونه ممکن‌اند؟ به اینکه چطور آن حجم از خوبی را جای داده‌ای و اگر متبلور بشود چه از «پادشَه خوبانِ» حافظ میماند و به اینکه تو دقیقا از «فرهاد» چه چیزی بیرون میکشی و چرا شریک طعم قهوه‌ات میشود و به اینکه در کجای خاطره‌هایت مانده‌ای و به اینکه چرا آن دَمِ روحبخشِ به خنکای نسیمِ ساحل گره خورده ات را به تنباکو عادت میدهی و به اینکه حالا چه میکنی و کجایی و چه چیز را نگاه میکنی و چه چیز را تماشا میکنی...

حالا که به خود آمده بودم، نه از روی آن همه فکر که به خاطر بی حس شدن ذره به ذره‌ی سلول‌هایم دیگر قدمی نداشتم. حالا دیگر این ذهنم نبود که پرواز میکرد. خودم را بالاتر از سطح زمین حس میکردم. قدرت ذهن عجیب است... ارسطو دیگر این را نمیگوید. این را هرکه تجربه‌اش کند میداند. قدم برمیداشتم،جلو میرفتم، اما قدم نداشتم و پرواز میکردم. این عجیب‌ترین معادله‌ی فیزیکی بود که حلش از دست هیچ فیزیک‌دانی ساخته نیست، حتی  آلبرت اینشتین...

«وانفسا» اما روزی ست که هرکس به فکر خویشتن است. چگونه وانفسایی بود که از من هرآنچه به تو می‌اندیشید مانده بود؟ نمیدانم. تو هم نمیدانی. منطق سرش نمیشود. منطق که سرش نشود، هیچکس نمیداند.

هرچه فکر بد را پیشت گذاشتم و هرچه فکر خوب بود را برای خودم برده بودم. این ناجوان مردانه‌ترین کاری‌ست که تا به حال از من سر زده. اشتباهم را ببخش... جسارتم را هم...! بایدها و نبایدها نداشته ام، ندارم... همین است که مجبور به نوشتن نبوده ام و حالا که نوشته ام میدانم که میدانى با همه ى صداقتم قلم را دست گرفتم.

گریه‌ات را اشک ریختنت را تا به حال ندیده‌ام، کاش هم نبینم؛ اما، خنده‎ات را لب خندت را از مایل‌ها آنطرف‌تر دیده‌ام. سردار ایران باستان، آدرین، را بگذار در گرمای لذت بخش نگرانیت آرام در رویایش غوطه‌ور باشد و تو حالا لب خند بزن! لطفا :) 

چارلز دیکنز میگه که :

We are so very 'umble.

ما خیلی خیلی متواضعیم.

حالا این دوست انگلیسی بزرگوارمون چقدر سختی کشیده و چقدر تجربه داشته که این جمله رو نوشته یا گفته من نمیدونم ولی میدونم که گاهی تواضع نشانه‌ی ریاست. اون خیلی خیلی اول ها همیشه دوست داشتم هیچ قسمت پروفایلی تو وبلاگم نباشه که درباره‌ی خودم ننویسم که مثلا ریا نشه خلاصه. دی: انگار حالا مثلا چقدر من خوبم و چقدر من آدم گنده ای هستم و چقدر میتونم پروفایل پرباری داشته باشم! اما خب به هرحال امروز به مِنو، اون بالای بالا، زیر «هَشت حَرفی» یه قسمتی اضافه کردم که احساس میکردم وبلاگم کم داره. دوست داشتید بخونیدش. :)

شاید اصلا درست نباشد که بگویم؛ ولی، میگویم. باری نزدیک «کاخ چهل‌ستون» با زوجی فرانسوی آشنا شدم که راهشان را گم کرده بودند بین آن شلوغی‌ها. محض بیکاری با آنها همسفر شدم. کاملا مفت و مجانی وقت و ماشینم را در اختیارشان گذاشتم و باهم به نقاط مختلف اصفهان سرزدیم. یک جاهایی بردمشان که اگر صدویک  راهنما هم داشتند نمیدیدند. راهنمایی های خوبی هم در جهت ابتیاع خوردنی ها و بردنی ها کردم که خب دوست هم داشتند و خوشحال بودم از این بابت. البته خوشبختانه خودشان بساط چتر بازیم را در انتها فراهم کردند و من با یک نیش گاز  دادن در سطح شهر، توانستم چترم را در رستوران بهترین هتل اصفهان باز کرده و پهن کنم. البته که بعد یک عالم «نه دست شما درد نکنه» و «من واسه رضای خدا کردم و این حرفا چیه» و «شاه عباس راضی نیست من با توریستای بناهاش این کارو بکنم» و این صحبت ها راضی شدم وگرنه مارا چه به این نامردمی‌ها! آن ها کارشان درست بود و آقای خانواده مهندسی بود که درآمدش خوب بود و دلیل آمدنش به ایران، دیدنِ وطنِ دوستِ دورانِ کودکیش، بیژن بود. تا آنجا که کنجکاویَم(!) قد داد فهمیدم هم آن بیژن و هم این آقا از بچه پولدراها هستند.

بگذریم...

موقع تناول طعامی بس شگفت انگیز که حقیقتا تا آخرین صدم ثانیه‌ی عمرم هم مزه‌اش یادم نمیرود، پرسیدم که مردم ما را چطور دیدید اِی زوج؟ آقا یکهو سفره‌ی دلشان وسط سفره ی غذا باز شد.  گفتند و گفتند. بینش هم صدبار گفتند از بس در این سفر به ما «کوبیده» دادند دیوانه شدیم. اما در نهایت یک فرد از زوج که همان آقای خانواده بود وسط سخن گفتنش درباره‌ی پوشش ایرانی‌ها گفت:« آن اولش که به کشورتان پا گذاشتم با دیدن عده ای از خانم هایتان فکر کردم این ها تن فروش هستند.» خواستم متذکر شوم که «برادر خانواده نشسته است»؛ ولی، نمیتوانستم این را به زبان قابل فهم برایشان بگویم ، در نتیجه بیخیالش شدم و گذاشتم ادامه بدهد. میگفت کمی که گذشته از راه بلدشان پرسیده که این تن‌فروشان چرا همه جا هستند؟ راه بلد هم کِرکِر خندیده و گفته که این چندمین بار است که یک اروپایی این سوال را از من میکند و برایش توضیح داده که این‌ها زن و بچه‌ی مردمند. احتمالا بعدش هم گفته به چشم خواهری نگاهشان کن مثلا! (البته اگر میخواست راه رستگاری را در پیش بگیرد باید به چشم برادری هم نگاهشان نمیکرد چه برسد خواهری) این قضیه را اولین بار نبود که میشنیدم. قبلا استادی از زبان یک آلمانی هم چیزی شبیهش را میگفت و استادی دیگر هم از زبان یک اروپایی دیگر. ولی شنیدن کِی بود مانند دیدن؟! نه؟

حالیا تا اینجای کار را داشته باشید تا بعد می‌آیم بقیه‌اش را هم میگویم. البته داستان زوج را همینجا میبندم. خوشبخت شوند! ادامه جور دیگری‌ست پس.

 آقا، رئیس جمهورشون اومده، رسما ایرانیارو لِه کرده. طوری که بعضیا به صرافت افتادن که بابا ایرانی‌ها تو ناسا و پزشکی و فلان و بهمان آمریکا نقش پررنگی دارن، چرا آخه این جوری میکنی باهاشون؟ چه کاریه آخه؟ بعد جالبه که میگن مردم آمریکا باهاش مخالف هستن؛ ولی، وقتی آمارهای معتبر منتشر میشه، نشون میده اتفاقا مردم آمریکا کاملا باهاش موافق بودن و معتقدن اینا خطرناکن. اصلا اگر اینطور نبود که این بشر رای نمیاورد. البته پر بیراهم نمیگن مردم و رئیس جمهورشون. بهانه‌ی غول‌های تروریستی افراطی رو که نادیده بگیریم، میرسیم به اینکه قطعا اونایی که وطن خودشون رو ترک کردن و شدن حقوق بگیر(نمیگم مزدور!) دشمنای قدیمی وطنشون، از همون تروریست‌ها هم خطرناک‌ترن. از ترامپ خوشم میاد که داره همه چیز رو بر ملا میکنه!

اما همین ترامپ یه اشتباهی تو پنتاگون میکنه. میاد میگه که باید کسایی به کشور ما بیان که کشورمون رو حمایت کنن و به مردم ما عشق بورزن نه اینکه اقدام تروریستی کنن. یکی از ایرانی های غیور عرصه باید بلند شه بره بهش بگه: برادر! ایرانیایی که میان اونجا واسه شما به هر نحوی حمّالی میکنن، هم به کشور شما عشق عجیبی دارن هم به فرهنگ شما، هم به مردم شما. البته اونایی که مردم شمارو خیلی دوست دارن، عشق اصلیشون اون دسته از مردمتون هستن که تو سریال «امریکن پای» مثلا نشون داده شدن. یه چیزایی تو مایه های جوونیای خودت.

ما که نیاز به اقدام تروریستی علیه شما نداریم. مثل شما هم کاری به مردم بی‌دفاع نداریم. مگه ما، شماییم که بیایم بزنیم دانشمندهای یه مملکت رو ترور کنیم؟! نیازیم نداریم بیایم کشور شما، چون چیز جالبی ندارید که بخوایم از نزدیک مشاهده کنیم و لذت ببریم. یک نقطه ضعفی دارید اینجا تو منطقه‌ی ما که اسمش اسرائیله. هِی ما نگاه چپ بهش میکنیم و هِی اون میاد به شما پناه میاره و هِی داد میزنه ما از ایران میترسیم. شما خودتونم بُکُشیـــد، این نقطه ضعفتون که فکر میکنید نقطه قوته، طی چند سال آینده به دست «ما» نابود میشه. تنها کاری که اون موقع از دستتون برمیاد اینه که بشینید تاریخ خودتون رو بخونید که موقع انقلاب اسلامی ایران چکار کردید و چه چاره ای برای شکستنش اندیشیدید. کارترتونم عمیقا از شاه حمایت میکرد، نه تنها از ما شکست خورد، نه تنها مهره ای به نام محمدرضا پهلوی رو از دست داد، که به خاطر گروگانگیری کارمندهای لانه جاسوسی‌تون تو دل تهران، تو انتخابات کشور خودتونم شکست خورد. این یعنی چی؟ یعنی ما حتی تو بزرگترین انتخابات شماها هم تاثیرگذاریم که مثلا ابرقدرتید، اسرائیل که دیگه چیزی نیست این وسط.

از وقتی خواندن یاد گرفتم روزنامه‌های سرتاپا سیاسی حاج آقا یعنی پدرم را میخواندم. نوشته‌هایی زمخت و نامفهوم از به جان هم افتادن ها بود. وقتی هم که شروع کردم به نوشتن با «داستان راستان» شروع کردم و به اجبار حاج آقا تمامش را رونویسی کردم. بعدا هم شبیه خوانده هایم مینوشتم. هر وقت خواستم جدی بنویسم موضوعم حتما سیاسی، اجتماعی بود. کاش انشاهای دبستانم را داشتم...  فکر میکنم اولین بار است که میخواهم متن جدی ای بنویسم که هیچ ربطی به سیاست، اجتماع و اقتصاد ندارد. هیچ ربطی هم به هیچکدام از خوانده هایم ندارد. اصلا شاید ربطی هم به «من» نداشته باشد. ولی مینویسم و میدانم فقط خودت میخوانی و هیچکس حوصله اش را ندارد.

یک سالش بحتی یک قرن گذشت... نه؟  همه‌ی روزهایش را فکر کردی. هر روز یک نفر شاید برایت نسخه‌ای پیچید. یک نفر درباره‌ات حرف زد. یک نفر دل‌سوزی کرد. یک نفر... این همه نفر آمدند، ماندند و شاید رفتند و نشد آنچه که «تَهِ دِلَت» میخواستی... «زَخمِ دَلَت» نمیگذاشت. شاید هم هیچ نفر نیامد ولی زَخمِ دلت ماند باز. میدانی؟ اینجا جنگل عجیبی ست، وحشی‌تر از آمازون. هیچکس نمی آید که زخم دلت را ببیند و دل جویی‌ات کند. به همه‌شان حق بده. من و آن‌ها مثل تو «خوب» نبوده ایم که دل بستن را همان‌طور خوب بفهمیم. هرچه خودمان را به در و دیوار میزنیم که چطور ممکن است بعد از این‌همه هنوز هم فکرش مانده، ذکرش مانده؟ نمیفهمیم. درک نمیکنیم.  یعنی هر روز؟ :) هر وقت حالت را پرسیدم نتوانستی نگویی از کسی که این روزهایش حالت را بهم میزند و میدانی که آن روزهایش هم ساخته‌ی ذهنت بود. سُر میخوری روی ابر خاطره‌هایت و یادت می‌آید آرزوهایی که...

اما... حالا وقتش نرسیده خط قرمزهایت را بشکنی؟ چرا وقتش رسیده... وقتش رسیده که بدانی «توهم عشق» ، «توهم شکست» دارد. به خودت نهیب بزنی و سر خودت داد بکشی و ادامه بدهی، نه اینکه کلیشه باشی و از نو شروع کنی. از پیله‌ی ابریشمی‌ات نرم نرم  بیرون بزنی و جای «سنگ» دیدن و گول زدن خودت، افکارت و آرزوهایت، پروانه باشی، همانطور که میدانم میخواهی ، نه آنطور که برایت ساختند. اصلا نمیخواهی پروانه باشی؟ باشد سنگ باش، نرم نرم ذوب شو، به خودت کربُن اضافه کن، مس اضافه کن و به یک فولاد سخت تبدیل شو! نه برای دیگران که برای خودت ... اصلا برای دیگران. چرا که نه؟ برای آن همه آدمی که بعدا قرار است زیر دستانت جان بگیرند...

تو خوبی :) خیلی‌خوب... فقط کمی دلخوری. 
حق داری دلخور باشی. 
اما حق نداری دلخور بمانی...

میتوانی موضوع تمام «سه تارها»ی دنیا هم باشی... حتی اگر دلخور بمانی.

از اِدی پرسیدم که: از آمریکا چه برایمان آورده‌ای مارکو؟
گفت: «من اونجا تازه به حرف تو رسیدم آقا!» 
پرسیدم: مگر تو را چه گفته بودم که مرا یاد نمی‌آید؟
گفت: «این دفعه که رفتم و مدت بیشتری اونجا بودم...»
گفتم: و من یه چشم خویشتن دیدم که جانم میرود!
مغبون(درستش در این مقام البته مغمون است ولی قدیمی‌ها اشتباها میگفتند مغبون، حال آنکه مغبون معنای دیگری دارد) گفت: «خوش‌مزه بازی درنیار گوش بده! داشتم میگفتم ، مردم آمریکایی رو باهاشون رفت و آمد میکردم؛ فهمیدم چقدر ایرانیَن این آمریکاییا.»
گفتم: حالت خوب نیست مارکو، نه؟ میخوای ببرمت یه آب هویج بستنی بدم بهت؟
گفت:«دری وری مزخرف چرت مجانی نگو گوش بده!(اِدی تعارف نداره به هرحال) تو گفتی آمریکاییا خودشونُ جهان سومی میدونن و اقشار مختلف جامعه شون فکر میکنن جهان سومین. یادته؟»
گفتم: ها مارکو یادمه! ببین اصولا آمریکایی‌ها، کانادایی‌ها...

به وحشیانه‌ترین شکل ممکن حرفم را قطع کرد. نذاشت توضیح جامعه شناسی مبسوط بدهم لاکردار! دی:

باصدای بلندتر ادامه دادش:«اونوقت اونا همین حرف رو میزدن و میگفتن این اروپایی‌ها چقدر پیشرفته هستن و چقدر امکانات دارن و چقدر با فرهنگن و چقدر خاک بر سرمون. اونا میگفتن که ما آمریکاییا خیلی عقب افتاده‌ و جهان سومی هستیم.»
گفتم: البته ناسا دارن ، قوای نظامی و ارتشی دارن که اصلا عقب افتاده نیست.
گفت:«به هرحال ماهم چیزایی داریم که عقب افتاده نیستن دیگه. اما در کل عقب افتاده‌ایم.»
گفتم: تو باید بیشتر به حرف من گوش کنی نه به حرف خودت اِدی. بفهم! حالیا که آرمیکاییا(!) ایراینیَن، نیک‌تر آن نیست که یک زن آرمیکایی بگیری و راحت بری و بیای؟ اینجوری اونجا واست خودِ خود ایران میشه. همونطور که فیض میفرماد:

مرا وطن چو شد آنجا که یار من آنجاست/ دگر دیار غریب از وطن نمیدانم

و به زشت ترین حالت ممکن قاه قاه خندیدم و برای رسیدن به استادیوم فولادشهر گاز را تخته کردم. رفتیم آنجا و حسابی ذوب‌آهن را مقابل پرسپولیس(علیه العنة!) تشویق کردیم و ذوب آهن، پرسپولیس(علیه العنة) را ترکاند و من باز قاه قاه خندیدم. اِدی البته به ذوب‌آهن علاقه دارد و من یک استقلالی(علیه الرحمة) تیرم! کلا شوخی‌های زشت بی‌مزه‌ی داخل متن را که من کردم فراموش کنید چون کاملا شخصی هستند(!!). متوجه عمق مبحث بشوید و بدانید و آگاه باشید که غاز همسایه شیشَک نیست و حتی اگر مثل اروپایی‌ها شیشَک هم باشد خَمُش، آن مرد بزرگوار، میفرماد که:

گرگ اغلب آن زمان گیرا بُوَد/ کز رمه شیشک بخود تنها رود

پ.ن: حالا چرا اِدی بعد از آن بیت فیض کاشانیم و قاه قاه خندیدنم فقط سکوت کرد، سَری دیر و دراز دارد که بعدا میگویم. چرا که میفرماد:

با چنین کوتهی عمر(پُست) بیان نتوان کرد/ قصه‌ی طول امل را که سخن طولانی‌ست

البته به اِدی گفتم که تو مشکلی داری که خودت هم نمیدانی. اِدی که جا خورده بود گفت این چرت‌ها را به من نچسبان! اِدی مثل عاشق‌ها رفتار میکند. هرچه را که ندانم پسرهای عاشق غم‌زده را خوب میدانم. اصلا همین کافه رادیو خودش پر از اینجور آدم‌هاست. دخترها را ولی نمیشناسم. حق هم دارم! اصلا به من چه که دخترهای عاشق چه شکلی میشوند؟ دخترها مگر عاشق هم میشوند؟ دخترها فقط احساسات قوی‌تری دارند. آن‌ها از عشق هیچ چیز نمیدانند. مگر چندتا شاعر زن درست و حسابی عاشق داریم؟ فروغ مثلا عاشق بود؟ نبود دیگر نبود!  

البته شاید اِدی بداند که چه مشکلی دارد؛ اما، مسلما نمیداند باید چکار کند. 

اِدی از خونسردی بد موقع من تعجب میکند و اَنگ ضدحال بودن میچسباند. اِدی البته خودش نمیداند که مدتی‌ست به ضدحال‌ترین آدم دنیا تبدیل شده است. گفتم که اِدی مشکلی دارد که خودش هم نمیداند. یک سیگار دستش میگیرد و میرود بیرون و دود میکند و گاهی از دور تعارف میزند. اِدی میداند من اصولا سیگاری نیستم. اصولا سیگاری هم نبودم. اصولا از سیگار خوشم هم نمی‌آید؛ ولی، میداند که گاهی میکشم. سیگار که مثلا چای و قهوه نیست که معتادش بشوی و هیچکس نفهمد. بچه‌ها سیگار را دوست ندارند و به سیگاری‌ها اعتماد ندارند. نمیخواهم بچه ها به من اعتماد نکنند. اما اگر به قهوه شکلات و شیر اضافه کنی بچه‌ها دوست دارند و برای همیشه یادشان میماند که یک روز تو به آن‌ها یک چیز غلیظِ خوشمزه‌ی پر از شکلات دادی.

تمام شدم.

«اِدی» که دوست منه، به زبون انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی، ایتالیایی، آلمانی و روسی ترجمه میکنه. این ترجمه که میگم  مثل این بچه مترجم‌هایی که به وفور موجودن نیست. از ترجمه‌هاش در آمد میلیونی داره و تو چندتا شرکت بزرگ هم مشغول به کاره و مسافرت‌های خارجیش همیشه به راهه. اِدی البته اسم واقعیش اِدی نیست و یه چیزهایی تو مایه‌های غلام‌عباسه ، اما جالبه که بدونید غلام‌عباسم نیست؛ به هرحال چون اسمش طولانیه و نوشتنش سخت، وقتی خارج از کشور میره، خودش رو اِدی معرفی میکنه. به همین خاطر منم بهش میگم «اِدی». 

اِدی معتقده که نگارنده استعداد خوبی تو زبان داره و میگه که باید بیشتر کار کنی تا بهتر بشی. اون میگه که تو باید بتونی به انگلیسی و فرانسوی به صورت تخصص محور صحبت کنی و بنویسی تا یه دیپلمات خوب و یا یه نویسنده‌ی خوب تو حوزه‌ای که بهش علاقه داری بشی. اِدی از طرفی هم معتقده که کلاس زبان‌هایی که امروز دایر هستن به درد خود مربی‌هاشون فقط میخورن نه بقیه که واسه یادگیری اومدن. پس اِدی راه درست و حسابی جلوی من نذاشته و صرفا تندتند حرف میزنه.

اِدی باز معتقده که نگارنده اساسا نباید ازدواج کنه. اون میگه که تو آدم ازدواج کردن نیستی؛ چون، اسکناس رو برای خرید چیزهایی میدی که نون و آب نمیشه واسه هیچکس. میگه اگر ازدواج هم کردی باید با یه آدم بی عقلی مثل خودت ازدواج کنی که با نون و پنیر قضیه حل بشه که نمیشه بازم. اِدی در این مورد تا حدودی راست میگه و من اساسا با تجربیات تلخی(!) که از بقیه دیدم و خودم داشتم، مطمئنم که هیچکس تحملم رو نداره. اِدی معتقده که همه‌ی آدم‌ها هم که نباید ازدواج کنن حتما! حالا هرچند تا حد زیادی با اِدی موافقم؛ ولی، این مسئله شتر بدشگونی خواهد بود که بالاخره یه روزم میشینه رو زندگی من.

اِدی البته خیلی حرف‌های خوبی میزنه ولی این گفته‌های اخیرش، خصوصا بخش دومش مصادف شده با گیر دادن‌های ملت. از خاله و عمه و فلان و بهمان گرفته تا همکارهای جدید و قدیم مادرم که مثلا معلم هم هستن. (خداییش معلم باید انقدر فضولی کنه تو زندگی پسر مردم؟) اون‌ها میپرسن که چرا نگارنده یک نفر رو پیدا نمیکنه تا همگی برن خواستگاری و یا میپرسن چرا آستین واسش بالا نمیزنین. البته که در هر دو مورد دارن توهین میکنن به آدم. اولا که مگه جنگه که من انتخاب کنم حمله کنین؟ دوما مگه خودم دست ندارم که آستین داشته باشه و بشه بالا زد؟ چرا یکی دیگه واسم آستین بالا بزنه؟ پدر منم خودش آستین بالا زده، حالا پسرش که از نسل بعدیه به سبک دوران صفوی و قاجاری ازدواج کنه؟

اِدی امشب با ماشینی که تازه عوضش کرده میاد تا بریم شام دو نفره ای با هم بزنیم به عنوان شیرینی باکلاس شدنش. اِدی امشب هم خیلی افاضات میکنه. دیدم که میگم!