هَشت حَرفی

روندی که نشان از بی‌نشانی‌ ست

شنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۶ ، ۱۱:۴۲ ق.ظ

دو سال قبل‌تر، خطاب به دوستان نزدیکم که فعالیت سیاسی داشتند:«حمایت و رای دادن به لیست‌هایی که یک مجمع تاییدشان کرده پیشرفت سیاسی نیست. این‌ها را نبندند به نافتان و سو استفاده کنند. همان مجمع هم نمیداند چه میکند و گندش در می آید. به  اول تا آخر این لیست رای ندهید! این ها خیلی هایشان ناشناخته‌اند.»
عزیزان:«تو احساسی حرف میزنی، تو احساسی مینویسی، نگاه تو صفر و صدی ست، منطقت را از حالت ریاضی بیرون بکش، صحنه ی اجرا تفاوت فاحشی دارد با انچه مد نظر توست، راه همین است.»
(فراکسیون امید تو زرد مجلس و رای اعتمادهای مضحک)

همان سال در شهرستان:«حمایت از این آقا و فعالیت در ستادش عین حماقت است. ما صرفا خودمان را به چوب بسته‌ایم و تفنگ دولول به دست بدخواهان دادیم. این جناب، سیاسی نیست. حرف زدن را هم خوب نمیداند.»
عزیزان:«بگذاریم برود بالا، آن وقت فضای شهر بازتر خواهد شد و فعالیت ما گسترده تر. محدودیت ها برداشته خواهند شد. نفوذمان بالا میرود.»
(سوزاندن گزینه‌ی مناسب‌تر و رای نیاوردن گزینه‌ای که دوستان موافقش بودند)

همین امسال، انتخابات ریاست جمهوری:«روحانی نه سال نودودو نه الان گزینه ی ایده‌آل که هیج صفر هم نبوده و نیست، به هزار دلیل مربوط به حال و گذشته ی نه چندان دور. حداقل اگر چاره‌ی دیگری جز این نداریم، نباید اینطور همه جانبه حمایت کنیم. چهارسال آینده او هیچ نیازی به ما نخواهد داشت.» و نوشتن نامه و چت تلگرامی و صحبت تلفنی با مثلا بزرگان عرصه به منظور گرفتن جوابی قانع کننده. ورود پزشک و مهندس به عرصه ی سیاست نتیجه اش میشود همین. توان اثبات منطقی را ندارند، برچسب احساسی بودن میزنند. حداقل جرات پاسخ دادن داشتند خوب بود.
عزیزان:«نه تورم را ببین! فلان استاد را یادت هست؟ به دانشگاه بازگشته. فضای فلان چیز چقدر باز شده. صحبت تو احساسی ست. تو جوانی نمیدانی. بعد انتخابات حرف میزنیم. میبینی که چه خبره.»
(کابینه ی ناامید کننده، امنیتی و پیرتر از قبل. رد شدن از خاتمی و هاشمی. راضی شدن حزب اتحاد به "حالا یه حرکتی زده باشیم" به منظور "تحکیم دموکراسی" و ما که هنوز منتظر تحقق وعده هاییم و ناامید نیستیم.)

  • ۹۶/۰۶/۲۵
  • #هَشْتْ_حَرفى