ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم / امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم
دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند / از گوشه بامی که پریدیم ، پریدیم
رم دادن صید خود از آغاز غلط بود / حالا که رماندی و رمیدیم ، رمیدیم
کوی تو که باغ ارم روضه خلد است / انگار که دیدیم ندیدیم، ندیدیم
سد باغ بهار است و صلای گل و گلشن / گر میوه یک باغ نچیدیم ، نچیدیم
سرتا به قدم تیغ دعاییم و تو غافل / هان واقف دم باش رسیدیم، رسیدیم